Davutoğlu: Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi büyük ölçüde Meclise karşı konumlanmış bir sistem olmuştur

Gelecek Partisi Umum Lideri, eski Başbakan ve Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, 23 Nisan’da 100. yılı kutlanacak olan TBMM’nin, kurulmuş olan birinci Meclis’ten nitelik çok uzaklaştığını; iradesini, hafızasını ve demokratik derinliğini büyük orantıda kaybettiğini lisana getirdi. Bugünkü Meclis’in en çokça temsil gücüne sahip olmasına karşın en aciz siyasal organ haline geldiğini söyleyen Davutoğlu, Meclis’in işlevsizleşmesinin nedeni olarak Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemine işaret etti. Cumhurbaşkanlığı hükûmet sisteminde istikrar ve denetleme mekanizmalarına yer verilmediğini belirten Davutoğlu, “Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi büyük ölçüde Meclise ve temsil ettiği kıymetlere karşı konumlanmış bir sistem olmuştur” dedi.

“Gün aslında çetin durumda olan halktan Tekalif-i Ulusala gibisi yardım isteme günü değil, israftan kaçınıp tasarrufları gerçek kullanarak tahlil üretme günüdür” diyen Davutoğlu, belediyelerin ve sivil topluluk örgütlerinin yardımlar konusunda kısıtlanmaması gerektiğini söyledi.

Ramazan’nın birinci günüyle bir arada personeller, çiftçiler ve esnaflara minimum fiyatın yarısı kadar yardım yapılması davetinde bulunan Davutoğlu, “Aynı seviyedeki 2. dilim Ramazan bayramının çabucak arefesinde de devam etmeli ve her haneye bu mübarek ay içinde en az bir minimum fiyat girmelidir” dedi. Davutoğlu’nun açıklaması şu formda:

“Her Pazartesi olduğu üzere yeniden birlikteyiz.  Milletimizin toplumsal kıymetleri ve Cumhuriyetimizin tarihi temelleri açısından kişisel bir haftaya giriyoruz.  Bu hafta 23 Nisan Perşembe günü TBMM’nin 100. Kuruluş yıldönümünü idrak edecek birebir gece sahura kalkıp 24 Nisan Cuma günü birinci orucumuzu tutacağız. Aylar öncesinden onurla ve coşkuyla girmeyi planladığımız bir haftaya Koronavirüs salgınının yol açtığı kayıpların hüznüyle giriyoruz.

Milletimizin dirliğini, birliğini ve vicdanını temsil eden Meclisimiz bu sene 23 Nisan’da, üstelik de bir asra ulaştığı 100. veladet gününde mahzun kalacak. Emsal biçimde Ramazan ile özdeşleşmiş birçok manevi hissin yanında bu mübarek ayı doya doya, omuz omuza yaşadığımız camilerimiz, sokaklarımız, mahallelerimiz boynu bükük olacaklar.  Karantina pratiklerinden ötürü meclisimizin kuruluş yıldönümünü de Mübarek Ramazan’ı da coşkulu bir halde yaşayamayacağız.
Bugün hem Meclisimize ve onun bir asırdır temsil ettiği bedellere hem de yüzyıllardır toplumsal kıymetlerimizin mayası olan Ramazan iklimine her devirden daha ziyade muhtaçlığımız var.
Aslında bu tarihi tevafuk hepimize bir muhasebe davetidir.

TBMM’ni 23 Nisan 1920’de tarih sahnesine çıkaran ulusal hasletlerimiz, kıymetlerimiz ve irademiz açısından neredeyiz?

İslam diyanetine has bir ibadet ayı olmakla birlikte asırlarca bu topraklarda her diyanet mensubunun manevi bir iklime girdiği Ramazan ayının kıymetleri açısından neredeyiz?

Muhasebe ama samimi, hasbi ve bahadır sorular sorulduğu ve karşılıklar arandığı hengam meal taşır. Siyasi önderlerden başlayarak, aydınlara, sivil topluluk temsilcilerine, kanaat rehberlerine ve topluluğun her bölümüne yayılacak samimi bir muhasebe, Koronavirüs salgını münasebetiyle konutuna kapanan ve gelecek tasasıyla uykuları kaçan geniş topluluk kesitlerine umut olacak, devletimizin ufkundaki kara bulutları dağıtacaktır.

Gün her iki vesile ile alışılagelmiş cümlelerden oluşan sıradan bildiriler verme günü değil, önemli, samimi ve yiğit bir muhasebe ile sorular sorma, karşılıklar arama günüdür.

TBMM Cumhuriyetimizin ve siyasetimizin, Ramazan toplumsal kıymetlerimizin mayasıdır. TBMM’nin tarih sahnesine çıktığı kaidelerde savunulan temel prensiplerden kopuş siyasetimizin, Ramazanın manevi ikliminin dayandığı kıymetlerden kopuş toplumsal birliğimizin mayasını bozar ve yozlaştırır.
Gelin daima bir arada kızmadan, öfkelenmeden ve kimseyi dışlamadan TBMM’nin tarihi özünü ve Ramazan’ın manevi boyutunu oluşum eden temel kıymetlere atıfla Hakkın ve halkın huzurunda bir muhasebe yapalım.

Evvel vicdan. TBMM millet vicdanının kurumsal tecessümüdür; Ramazan ise vaktin vicdanı kuşanması ve kuşatmasıdır. Milletin vicdanından kopuş TBMM’ni, insanlık vicdanından kopuş Ramazan’ı anlamsızlaştırır.

Mustafa Kemal TBMM’nin açılışından bir gün sonra 24 Nisan 1920’de 2. celse üçüncü içtimada hükûmet oluşumu konusunda yaptığı konuşmada “Meclisi Alinizde tekasüf eden irade-i aliye-i milliyeye istinad etmek suretiyle meşruiyet ve kanuniyetini ve tekrar Heyet-i Muhtereminizde tecelli eyleyen vicdanı milletin muhakemesine merbut bulunmak cihetiyle de mesuliyetini takdir ve teabit edecek bir kuvvetin İdare-i umur etmesi zaruridir, bu kuvvetin hali doğalı ise bir hükûmettir” derken siyasetin ve hükûmet olmanın ana kavramsal çerçevesini de ortaya koymuştur; ulusal irade, meşruiyet, kanuniyet, mesuliyet ve hepsinin özündeki vicdan.

Vicdanın Ramazan ile irtibatı konusunda ise hiçbir atfa dahi gereksinim yoktur: Ramazan insanlık vicdanının devrana nüfuzu; vicdan Ramazan’ın ruhudur.

Hal böyleyse hepimiz her türlü önyargıdan sıyrılarak millet Koronavirüs salgını ile can derdi taşırken bir telaş içinde atılan adımları samimi ve yürekli bir muhasebeye tabi tutalım ve bu adımları atan iktidar mensuplarına soralım:

Koronavirüs önlemleri kılıfına sokularak çıkarılan örtülü af yasası ile zimmet ve rüşvet hatalarını işleyerek kamu malına, gasp kabahati işleyerek tek tek şahısların mallarına el uzatıp kul hakkı yiyenler cezalarını çekmeden salıverilirken niyetlerini söz ettikleri için karar giyenlerin ya da suçluluğu daha ispat edilmeden tutuklu yargılananların cezaevlerinde kalması millet vicdanına münâsib yönetici?

Bütün başka talebeler huzur içinde uzaktan da olsa derslerine devam ederken, büyük emeklerle girdikleri, aralarında 87 farklı devletten gelen çok sayıda talebenin de bulunduğu Kent Üniversitesindeki 7000 i aşkın mekteplinin yüzlerce akademisyen ve çalışanların Ramazanlarını bir hüzün ayına çevirmiş olmanız sizlerin vicdanını hiç sızlatmadı mı?

Ramazan’ın derhal öncesinde bin yıllık vakıf geleneğimize darbe vururken vakıfnamelerin ahir zikredilen karara muhatap olacak olmak sizi hiç ürpertmedi mi?

Vicdani hassasiyet bağlamında bu sorular artırılabilir. Bu sorulardan kaçmak ve vicdanlarını rahatlatmak isteyenler “ne yapalım talimata uyduk” diyebilirler. Ancak unutulmasın: nasıl hiç kimse bir gayrısının oruç yükünü alamaz ise kul hakkı konusunda hesap verme yükünü de alamaz.
Vicdanları yaralayan bu kararları sahalara davetimiz açıktır: Vicdanları daha çokça örselemeden bu kusurlardan vaz geçip telafi edici önlemleri alınız.
Şayet onlar bu kararlarında ısrar ederlerse tıpkı çağrıyı anayasal eşitliğin kesin mercii olan Anayasa Mahkeme’sine yapmak kaçınılmaz olur.

Meclis’in Yönetici yardımcılıklarına getirilen ve Meclis Başkanlık Divanında ​Meclis lideri Mustafa Kemal’in iki yanında oturan ​ Mevlevi dergahı postnişini Konya Milletvekili Abdülhalim Çelebi ile Hacıbektaş Dergahı Postnişini Kırşehir Milletvekili Ahmet Cemalettin Çelebi, Nakşibendi postnişini Erzincan Milletvekili Şeyh Hacı Ahmet Efendi ile Dersimli Zaza aşiret başkanı Diyap Ağa, Jön Türk hareketinin önderlerinden Bolu Milletvekili Tunalı Hilmi, Türk Ocaklarının sembol isimleri Hamdullah Suphi ve Ahmet Ferit Tek ile Kürt temsilinin kıymetli isimlerinden -rahmetli Mir Dengir Fırat’ın dedesi Malatya Milletvekili Hacı Bedir Fırat, Batıcı fikrin en radikal savunucusu Celal Nuri İleri ile İslami fikrin öncü ismi Mehmet Akif Ersoy ve Hasan Basri Çantay omuz omuza tıpkı Meclis’in mütevazi lakin vakur salonunda bir onur uğraşı için bir araya gelmişlerdi.

Etnik ve mezhebi kökenleri farklı, beslendikleri fikir kaynakları çeşitli, içtimaî ve ekonomik statüleri değişikti; lakin amaçları birebirdi: Bağımsız bir devletin onurlu vatandaşları olmak.
Bazen sert tartışmalar yaptılar lakin kimse kimseye ihanet suçlamasında bulunmadı; dışlayıcı ve kutuplaştırıcı bir lisana tevessül etmedi. Bugün hepimizin ihanet olarak gördüğümüz mandacılık fikrinin savunucuları Yunus Nadi ve Adnan Adıvar dahi bu görüşlerini lisana getirebildiler. Tahminen de yaklaşık yüzelli yıllık Meclis tecrübemizin en güçlü ve fikir özgürlüğü bağlamında en bağımsız periyodu o güç süreçte yaşandı.

İnsan onuru ile taçlandırılan Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşlığı kimliği taşıyan hiç kimse hiç bir makam ve güç sahibi tarafından tahkir edilemez; inancı, rengi, cinsiyeti, engelliliği, lisanı, ırkı, siyasi mütalaası, felsefi anlayışı ve hayat biçimi sebebiyle ayrımcılığa maruz bırakılamaz, rastgele bir formda nefret söylemine muhatap kılınamaz.

Bu bağlamda son periyotta münhasıran Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemine geçişle birlikte başta Cumhurbaşkanı olmak üzere iktidar mensupları tarafından gitgide tırmandırılan dışlayıcı ve kutuplaştırıcı siyaset anlayışı TBMM’nin yüz yıl evvel oluşturduğu siyaset mayasını bozmaktadır. Koronavirüs salgını periyodunda dahi farklı düşünen herkese dönük kullanılan bu lisan ve ihanet suçlaması hem TBMM’nin birleştirici tarihi özüne hem de Ramazan’ın ruhuna karşıttır.
Bu kişisel günlerde başta Cumhurbaşkanı olmak üzere iktidar mensuplarına ve ortaklarına davetimiz açıktır:

Kısa periyotlu siyasi çıkarlar için kullanageldiğiniz topluluğu ayrıştırıcı, kutuplaştırıcı ve dışlayıcı söylemi terk edin. Bu lisanın kullananlara da yararı olmamıştır ve bumerang üzere evvel kullananları vurmuştur.
Siz ne yaparsanız yapın biz bu dışlayıcı ve kutuplaştırıcı lisana karşı birleştirici ve kapsayıcı siyaset lisanını kullanmaya devam edeceğiz.

Her partiden milletvekillerine davetimiz açıktır:

Birinci Meclis’te olduğu üzere, TBMM’nde topluluktaki farklı mülahazaların yansıması bir zaaf değil güçtür. Farklı fikirlere tahammül edelim; TBMM’ni ortak aklın müzakere mekanı olarak görelim.
Topluluğun farklı mütalaalara ve siyaset anlayışlarına sahip her kesitine de davetimiz açıktır:

Gelin bizi daraltan kısır ve tekdüze mahallelerimizden çıkalım. Gördüğünüz üzere koronavirüs mülahaza, inanç ve etnik köken farkına bakmaksızın hepimizi birden vuruyor. Bu şahsi günlerde kader ortaklığımızı bir kere daha keşfedelim. Birbirimize asık suratlarla değil tebessümle bakalım. Öfke duyup nefret saçmayalım; selam verip selam alalım.

Üçüncü kıymet dayanışma ve yardımlaşma bilincidir. TBMM’nin kurulduğu günler yokluk içindeki bir milletin onur dayanışmasına şahit olmuştu; bugün Ramazan yaklaşırken hükûmetin G-20 üyesi bir memleketin kaynaklarını akıllıca kullanmasına, halkın da imece anlayışına dayalı bir dayanışma bilinci göstermesi gereklidir. Hükûmetin bu husustaki tavrı baştan sona yanlış olmuştur. Hele hele dün basına yansıdığı formda üst seviye bir iktidar yetkilisinin halka ücretsiz ekmek dağıtan belediye yöneticisini koşut devlet kurmakla itham etmesi akıl ve izanın kabul etmeyeceği bir densizliktir. Bütün bu üstenci ve kibirli lisan bir yardım, tevazu ve dayanışma ayı olan Ramazan’a girerken tümüyle terk edilmelidir.  İktidara davetimiz açıktır:

Gün esasen güçlükle durumda olan halktan Tekalif-i Ulusala gibisi yardım isteme günü değil, israftan kaçınıp tasarrufları sahih kullanarak tahlil üretme günüdür.

Bırakın her isteyen lokal idare, sivil topluluk kuruluşu ve kurum yardım yapsın, siz yalnızca kural koyun ve denetleyin. Ramazanı da vesile kılarak yardım yekuna yasağı üzere vahim bir cürümden dönün ve herkese yardım faaliyetine katılma davetinde bulunun.

Bugünden itibaren süratle adımlar atılarak, Cuma günü, yani Ramazan’ın birinci günü, işini kaybetmiş ve maaşını alamamış çalışanlara, tarlasına çıkamamış çiftçilere, dükkanını açıp siftahını yapamamış esnaflara minimum ecrin takriben yarısı kadar (1250) TL iftariyelik yardımı yapılmalı ve birebir seviyedeki 2. dilim Ramazan bayramının çabucak arefesinde de devam etmeli ve her haneye bu mübarek ay içinde en az bir taban fiyat girmelidir.

Sakın ha kaynak nerede diye sormayın. Yalnızca Mart sonundan bu yana takip edilen nakdî ve mali genişleme siyaseti ile –yani direkt ve dolaylı para basma süreci ile- birlikte Merkez Bankasının iç varlıklarının 55 milyar TL arttığını ve halka direkt yardımların yalnızca 14 milyar seviyesinde kaldığını biliyoruz. Bakiye 41 milyar ile halka dönük bu yardımlar rahatlıkla karşılanabilir. 

Korona tahvili önerirken biz de mali ve mali genişleme tavsiyesinde bulunduk. Gelgelelim bu genişlemeden doğan kaynağın direkt halka yansıtılmasının takipçisi de olacağız.
Halkımıza ve imkan sahibi hayırseverlere de davetimiz açıktır:

Gelin daima bir arada Gelecek Partisi olarak başlattığımız kampanyada olduğu üzere birer kardeş aile seçelim ve aşımızı paylaşalım. Bu devletin kaynakları ile üst gelir öbeğine giren bu memleketin zenginleri ve hayırseverleri her yıl lüks sofralarda verdikleri iftarların hesabını çıkarsınlar ve bu yıl birebir ölçüsü yoksul ailelere iftarlık göndererek harcasınlar.  Fitre ve zekat orantıları minimum mecburiyetlerdir. Bu sene istekli olarak bu orantıların üzerinde yardım yapalım.

Aziz Milletim,  geçtiğimiz hafta ayrıyeten 16 Nisan anayasa referandumunun üçüncü yıldönümünü yaşadık. TBMM’nin yüzüncü yılında bu çerçevede de bir muhasebe yapmak zaruridir.
Son üç yıl içinde yaşadığımız partili Cumhurbaşkanlığı pratiği ve iki yıllık Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi pratiği siyasetimizin eksenini TBMM’nden kopararak Beştepe’ye taşımıştır. Son bir ay içinde millet vicdanından kopuşu temsil eden İnfaz yasası, YÖK yasası, Kent Üniversitesinin kapatılması, dernek üyelerinin fişlenmesi üzere antidemokratik düzenlemelerde Meclis’in rolü bir müzakere rolü değil otomatiğe bağlanmış onay rolüdür.

Yüz yıl evvel İstiklal Savaşı’nın en güç koşullarında en yavuz müzakereleri yapan milletvekili anlayışından bugün bütün bu mevzularda hususî görüşmelerde farklı kanaat beyan ettikten sonra gidip otomatik bir biçimde oy kullanan ve sebebi sorulduğunda da acziyet tabir eden milletvekili profiline gelinmiştir.
Geldiğimiz konum Cumhuriyet felsefesi ve demokrasi zihniyeti açısından içler acısıdır. Bu durumdan milletvekillerinin büyük çoğunluğunun da derin bir üzüntü duymakta olduğundan eminim. Kendi vicdanları ile kullandıkları oy arasında çelişki yaşayan milletvekilleri millet vicdanını nasıl temsil edecekler?

Ne yazık ki Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi –kurgusu ve pratikleri itibarıyla- Meclisin manasını ve işlevini, birleştirici rolünü ve demokratik misyonunu önemli formda zedelemiştir. Türkiye’nin 15 Temmuz hain darbe teşebbüsü üzerinden girdiği dehşet koşullar müzakere ve iştiraki dışlamaya bahane kılınarak siyasi geleneğimizle armonisiz, tezlerin bilakis dinamik idaresi aksatan otoriter bir sistem kurgulanmış ve hayata geçirilmiştir.

Bugün aktif idare argümanının yanını kurumsal aklı yok sayan ve ayaküstü alınan anlık kararlarla milletin günlük hayatını çetine sokan keyfi idare anlayışı almıştır. Tesir tahliline dayanmayan bu keyfi idare ile bunalıma tahlil olarak sunulan hususların kendisi yeni bunalımların kaynağı olmuştur.
Mesela sokağa maske ile çıkma zaruriliği. Akıllıca bir karar fakat yanlış sistemle kendisi buhrana dönüşen bir karar. Maske satılmasından PTT ile dağıtılmasına, orada başarısız olununca e-devlet üzerinden dağıtıma ve nihayet eczanelerde verilme kararına bir hafta on gün içinde geçmenin faal idareyle izahı olabilir mi? Bugün halkımız Koronavirüs buhranı dışında bir de maske temin etme buhranı ile boğuşmak zorunda kalmaktadır.

Mesela sokağa çıkma yasağı. Milletin sıhhati için alınması gereken sokağa çıkma yasağının kendisinin bir bunalıma dönüşmesi, daha sonra da bu bunalımın evvel “sadece 250.000 kişi sokağa çıktı” denerek küçümsenmesi ve nihayet bir istifa mizanseni ile örtülmeye çalışılması hangi idare mantığı ile legal kılınabilir?

Bu örnekler dahi göstermektedir ki Cumhurbaşkanlığı Hükûmet sistemi bir taraftan dinamik değil keyfi bir idareye yol açmış, öbür taraftan TBMM’yi etkisizleştirmiştir. Sistemin yürürlüğe girmesinden bu yana geçen 2 yılda Meclisimizin hafızası, tecrübesi, temsil gücü ve iradesi evvel yok sayılmış sonra da gece yarısı kararnamelerinin, bırakın ulusal meclisi, bürokratik takımlarda bile tartışılmayan yaklaşımların tahakkümü altına alınmıştır.

Bu, aslına bakarsanız, on yıllardır vesayetle yürütülen ve çok şükür hepimizin uğraşlarıyla ulusal irade ve demokrasi lehine elde ettiğimiz kazanımların kaybedilmesine yol açmaktadır. Nasıl vesayet odakları ulusal iradeyi yok sayan, etkisizleştiren bir sistem isteğinde oldularsa, bugünkü sistem de Mecliste tecelli eden ulusal iradeyi yok sayan, etkisizleştiren bir pratik üretmiştir.

Ne yazık ki muhalefetin bile tüzük değişiklikleri ile neredeyse konuşamaz hale geldiği bir sistemde 100. yılını kutlayacağımız ulusal meclisimiz bir varlık-yokluk imtihanı ile karşı karşıyadır. Açıkça söylenmesi gereken şudur: Bugün 100. Yılını kutladığımız Meclisimiz bir asır evvel kurulmuş olan birinci Meclis’in niteliklerinden çok uzaktadır. Bugünkü Meclisimiz, iradesini, hafızasını, demokratik derinliğini, temsil gücünü ve en değerlisi millet ismine kullanacağı siyasal yükünü maatteessüf büyük ölçüde kaybetmiş bir meclistir.

Bugünkü Meclis, milletin seçtiği 600 vekilin iradesine karşın bir tek kişinin fesih kararıyla seçime gitmek zorunda kalacak bir meclistir. Bugünkü Meclis Cumhurbaşkanıyla birlikte birebir gün seçilmek zorunda olan, binaenaleyh da iradesini, yasama iradesini daha seçilmeden Cumhurbaşkanına devreden bir meclistir. Bugünkü Meclis, yerkürede örneği olmayacak bir biçimde bütçe yapma hakkı bile zayıflatılmış bir Meclistir.  Bugünkü Meclis, hükûmetin hiçbir üyesini ve üst seviye bürokrasiyi denetleyemeyen ve atanmalarına müdahil olamayan bir meclis haline getirilmiştir. Bugünkü Meclis, memleketimizin açık ara en ziyade siyasal temsil gücüne sahip olmakla birlikte en aciz siyasal organı haline getirilmiştir.

Milletvekilleri mutsuz, Meclis huzursuz ve işlevsiz haldedir. Bunun en temel sebeplerinin başında hali hazırda tıkanmış ve yalnızca sorun üreten Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemidir. Zira Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi, çok az sayıda başarılı yerküre örneklerine rastlanan başkanlık sistemlerinde olduğu üzere, işlevsel, verimli, başarılı ve demokratik bir hükûmet sistemi olsun diye kurgulanmamıştır.

Cumhurbaşkanlığı sistemi, bütün salahiyetleri ve kararları Cumhurbaşkanlığı makamına devretmek üzere kurgulanmıştır. Istikrar ve denetleme mekanizmalarına mahal verilmemiş, mevcut filtreler de işlevsiz kılınmıştır. Cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi büyük ölçüde Meclise ve temsil ettiği pahalara karşı konumlanmış bir sistem olmuştur.

Anayasa düzenlemesi şimdi taslak halindeyken, bu mahzurların hepsini tek tek, husus unsur Sayın Cumhurbaşkanına ve ilgili yetkililere en üst seviyede ilettik. “Yapmayın, böylesi bir güç temerküzü bir müddet sonra kalıcı bir otoriterleşmeye dönüşür” dedik. “Önünüzde bir tarih yazma, ülkeyi yine ayağa dikme, isminizi altın harflerle yazdırma fırsatınız var kaçırmayın” dedik.
Ne oldu? En ufak tenkit getirmeye çalışanın, bırakın eleştiriyi farklı bir görüş söz edenin FETÖ’cü diye damgalandığı bir ortamda, 15 Temmuz’un darbe psikolojisinde, hiçbir kıymetlendirme, ihtar ve öneriyi dikkate almadan bu türlü bir sistemi hayata geçirdiler.

Hain bir kanlı darbe teşebbüsü sonrasında ortaya çıkan kaotik ortamdan istifade edilerek, alelacele, anti-demokratik eğilimlerle Türkiye yüzde elli tertibine taşındı. Meclisin yüzde yüze yakın temsil gücüne ulaşmasına rağmen Cumhurbaşkanının zar güçlükle yüzde elli ile seçileceği çarpık bir anti demokratik sisteme geçildi.

Bu sistemin birinci kurbanı Meclisimiz oldu. Bu sistemin birinci kurbanı milletimizin iradesi oldu.
Ben sizlere karanlık bir tablo çizmek için huzurlarınızda değilim. Tam bilakis içinde bulunduğumuz durumu tespit edip yeni bir gelecek ufku çizmek için konuşuyorum.

Kıymetli vatandaşlarım, Meclisimiz geçen yüzyıl boyunca savaşlar, ambargolar, iktisadi bunalımlar, darbeler görmüş asırlık bir çınardır. Bütün bu aksiliklere karşı her seferinde milletten aldığı güçle zorluklara karşı koymayı bilmiştir.  Devlet savaştayken, çatışma sesleri Ankara’dan duyulur hale geldiğinde bile ulusal iradeyi temsil eden meclisimiz memleketimizin ve devletimizin ayakta kalması için savaşın göğüslendiği sığınak olmuştur.

Ambargolar, iktisadi bunalımlar varken ülkeyi yönetenler gerilerine ulusal iradeyi almış ve Meclisimiz bu zorlukların aşıldığı mekân olmuştur. Demokrasimize ve milletimize kast etmeye çalışan kanlı darbeler ve 15 Temmuz’da olduğu üzere hain darbe teşebbüsleri önünde da Meclisimiz milletimizin kollayıcı rahmi olmuştur.  Zira TBMM yediden yetmişe herkesin temsil edildiği, her görüşün bir araya geldiği ve bir bütün olarak millet tarifine mana kazandıran kutlu bir çatıdır.

Hiçbir makam yahut kurum, hiçbir siyasi çizgi yahut aktör Meclisin ve Meclisin temsil ettiği ulusal iradenin tarafını alamaz.  Zira tüm bireyler fani iken, Meclisimiz milletimiz var hayli payidar olacak ve onun kararı şahsiyetini temsil etmeye devam edecektir.

Bu yapısı binaenaleyh demokratik siyasetin rahmi TBMM dir. Tarihimiz Meclisi siyasetin mayası kılmıştır.  Toplumsal tansiyonlar siyasi temsille azalmış, şiddete yönelebilecek toplumsal talepler, Meclis üzerinden barışçıl temsili araç ve mekanizmalarla tahlile kavuşturulmuştur.

Gün, Meclisimizin ve milletimizin iradesini ihya etme günüdür. Gün, Türkiye’nin Meclisinin iradesine sahip çıkacağı tam demokratik bir devlet yolunda ilerleme günüdür. Gün, gıpta ile bakılacak bir hukuk devletini en baştan kurma günüdür. Gün, Milletimizin hiçbir ferdinin aidiyet sorunu yaşamadığı huzurlu ve müreffeh bir devlet inşa etme günüdür. Gün, milletimizin emaneti olan bütçeyi, yetimin hakkını gözeterek, kamu malının üzerinde titreyerek yapacak ve denetleyecek halde Meclisimizi güçlendirme günüdür.

Meclisimize 100. Yılında itibarını geri kazandırmanın yegâne yolu tam demokratik yeni bir anayasa ile hukuk devleti kurallarını hâkim kılmaktır. Biz Türkiye’nin tarihi tecrübeleri ve bugünkü koşulları münasebetiyle, bu mefkurelerin hayata geçirilebileceği sistemin, güçlü bir demokratik parlamenter sistem olduğunu düşünüyoruz. 23 Nisan 1920’de bağımsız, müreffeh bir memleket hayal ederek Ankara’da dualarla Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni açanlar bize onurlu bir devlet miras bıraktılar. 

Onların varlık-yokluk savaşı verirken hayal ettiklerinin çok daha ötesini biz neden imkânsız görüyoruz? Neden karamsarlığa, nobranlığa, asla ağza dahi alınmayacak yokluk devri tedbirleri olan tekalifi ulusala buyrukları çıkarma çaresizliğine, kurumsal ortak akıl alanına tek ve tartışılmaz akla kendisi üzere düşünmeyen herkesten korkma ürkekliğine, gücü ve hukuku siyasi muhaliflerini ağırlık altına almak üzere kullanma pervasızlığına,  sadakat ve bağlılık mekanına liyakat ve özgür mütalaayı önceleyen eğitim kurumlarını kapatma bahtsızlığına, iktisattan adalete her bahiste yaygınlaşan yakın kayırmacılığına teslim olacağız?

Neredeyse imkânsız denilen bir ortamda parlak bir Cumhuriyetin temellerini atan Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin 100. Yılında, milletimize kelam veriyoruz;  her türlü zorluğa, ağırlığa, haksızlığa, tehditlere karşı insan haklarını, özgürlükleri, hukuku, adaleti, şeffaflığı ve ak siyaseti savunmaya devam edeceğiz.

Geçen sene bugünlerde yayınladığımız manifesto ile gördüğümüz yanlışlıkları ve tahlil tekliflerimizi halkımızla paylaşmış ve “​Ya yeni Hal ya İzmihlal ​” demiştik.

Gelecek Partisi olarak 100 yıl evvel dualarla açılan Meclisimizin yoğurduğu siyaset mayasını da, Ramazan ayının temsil ettiği toplumsal paha mayasını da ihya edecek yeni bir hali hayata geçirmeye geliyoruz.

Bu yeni hal insan onuruna dayalı yeni bir siyasi zihniyetin ürünü olacaktır. İçinde bulunduğumuz bu güç periyotta rahmet ayının bizlere hem ferdî hem de toplumsal manada yeni kapılar açmasını ümit ediyoruz.  Dualarımız bu rahmet ayında sene başından beri memleketimizi ve insanlığı sarsan farklı hadiselerin atmosferinden bir nebze olsun uzaklaşarak huzur bulmamızdır. Allah memleketimizi müreffeh, devletimizi adil, milletimiz aziz eylesin. Allaha emanet olunuz.”