Dr. Berna Hocaoğlu: Bayan hekim hastane ortasında erkek meslektaşı tarafından tekme tokat dövüldü, yarın nasıl işe gideceğim?

Dr. Berna Hocaoğlu

Şiddete eğilim her gün biraz daha kol budak salarak büyüyor ve şiddetin en keskin tarafında da mütemadi erkek duruyor. Böylelikle bir boyun eğme tarihi başlıyor. Bir mesai arkadaşım, anestezi ve reanimasyon mütehassısı Dr. Rukiye Ekenler, alenen hastane ortasında, umumi cerrahi kompetanı Dr. Mehmet Sait Bingül tarafından ağır bir halde darp edildi.

Hatun meslektaşına şiddetle suçlanan hekim: Kamera imajlarında var, mağdur olan benim

Meslektaşım Rukiye Ekenler, İstanbul’da sıhhat kolunda çalışan herkesin bildiği, tanıdığı bir sıhhat emekçisidir ve hastanelerin en çetin noktası olan ağır bakımda çalışır. Çalışmasına, becerisine bugüne kadar tek bir hastane sahibi şikâyetçi olmamıştır. Hasta ve hasta yakınları tıpkı formda her hengam ondan mutlu kalmışlardır.

Rukiye benim mesai arkadaşımdır. İşini güzel yaptığından bütün hastaneler onunla çalışmak velev. Ben, onunla çalışmaktan her hengam gurur duymuşumdur, zira hastanede birbirine itimat çok kıymetlidir. Çok rahat bir halde hastalarımı ona teslim ederim. Bilirim ki ağır bakımda Rukiye vardır ve o, hiçbir hastayı, kusur yapmadan uygunlaştırma eforuna girmiştir. Bütün ağır bakım tabipleri böyledir lakin Rukiye, biraz daha ziyade hastalarını sahiplenir. Doktorluk, bizim için bir geçim kaynağı değildir. Bir ahlak problemidir; bizim için insan sıhhati her şeyin üstündedir; bir hastamızı kaybettiğimiz hengam, bir yakınımızı kaybetmiş üzere oluruz. Bizim için insan hayatı kutsaldır.

Bu Korona günlerinde neler yaşadığımızı bir gün tarih anlatacaktır. Korona sürecinde yalnızca hastaları güzelleştirmeyle yetinmedik, pek çok meslektaşımızı bu salgında şehit oldular. Hepimiz bu süreçte çok çalıştık. Hanemize bile korkarak gittik, evlatlarımıza, yakın akrabalarımıza hastalık bulaştırırız endişesiyle uzak durduk. Herkese konutta oturun derken, biz illetle iç içe yaşadık. Velev, tabip olduğumuz için, bazıları bizden uzak bile düştü… İşte bu günlerde mesai arkadaşım Rukiye’nin işi iki misli arttı. Bir yanda ağır bakım hastaları, öteki yandan Korona hastalarıyla ilgilendi. Sabah erken işe gitti, akşam geç saatlere kadar çalıştı. İki evladı bu arada ondan yemek bekledi… Kimse müdahale etmedi

Dün, yani sokağa çıkmanın başladığı cumartesi günü Rukiye, birebir hastanede -Florya Hastanesi- çalıştığı Mehmet Sait Bingül isimli bir hekim tarafından tekme tokat dövüldü. Rukiye dayak bölgeyken, mahallerde yatarken herkes hastane koridorunu terk etti. Bütün bunlar olurken, hastanenin patronu İlhan Oburoğlu, yukarıdan aşağı inmediği üzere hastanenin güvenlik vazifelileri de müdahale etmedi. Kimse yardım da edemedi.

Ben, Rukiye’nin pansumanını yaptım ve onu alıp karakola gittik. Polis, sözümüzü aldı ve bu arada polis, bizi mağdur eden sorular sordular. Gençten bir polis, “Gerekeni yapacağız” dedi ve biz çıktık. Daha sonra Rukiye’yi döven Mehmet Sait Bingül karakola davet edildi. Bir kral üzere karşılandı. Sözü alındı, daha sonra hastaneye bırakıldı. Tüzel süreç bu türlü işledi. Tabip olmamıza karşın, el ve boyun sinemaları çekemedik. Hayatımın en güç günü oldu, yaralı arkadaşımı tedavi edemedim, hanesine gitsin, evlatları o halde onu o denli görmesin diye morlukları makyajla kapattım.

Rukiye bugün hepimizin canını yakan Korona vakalarına bakıyordu. Rukiye istifa edemiyor, zira bugünlerde tabiplerin istifa etmesi yasak; onu döven Mehmet Sadık Bingül ve İlhan Beyefendi bundan güç aldı. Keyfi bir halde Rukiye, hastalarının mesai arkadaşlarının gözü önünde dövüldü.

Sesimizi duyurmak istedik ancak kimse bizi duymadı. Hastanenin sahibi İlhan Beyefendi, Rukiye dayak tarafken, Mehmet Sait Bingül’e bir şey söylemedi. Polis, münasebet sunmadan Rukiye’yi döven hekimi salıverdi. Yarın hastaneye gitmemiz isteniyor. Can güvenliğimiz olmadan nasıl çalışacağız?  Mehmet Sait Bingül elini kolunu sallayarak hastanede geziyor. Rukiye dayak bölgeyken, taraftayken bir de tehdit ediyor Bingül, “Ayağını denk al” diyor, “Ben Diyarbakırlıyım” diyor. Polis diyelim bunları duymadı, hastanenin sahibi de mi duymadı…

Bize en çok üzen de tanıklar oldu. Tanıklar birden yok oldular, herkes kişiselden “geçmiş olsun” bildirileri iletiyor.

Yarın nasıl işe gideceğiz, orada bizi bekleyen, takip ettiğimiz onlarca hasta, başka yandan bizi tehdit eden bir tabip ve dahası, hiçbir şeyi takmayan hastane sahibi…

Mehmet Sait Bingül