İstanbul Sinema Şenliği ertelendi lakin armağanlı sinemalar hanenize geldi

İstanbul Kültür Sanat Vakfı (İKSV), 10-21 Nisan 2020 tarihleri arasında düzenlemeyi planladığı, 39. İstanbul Sinema Şenliği’nin armağanlı sinemalardan oluşan bir seçkiyi tıpkı tarihlerde sinemaseverlerle buluşturuyor.

Yeni tip Koronavirüs (Covid-19) nedeniyle gösterimi ertelenen 39. İstanbul Sinema Şenliği’nin Mayınlı Ortam Tema Sponsoru da olan MUBI’nın, kaçırmış olanlar ya da tekrar izlemek isteyenler için bir araya getirdiği 12 sinemalık bu hususî seçki, şenliğin ulusal ve memleketler arası yarışlarında Altın Lale, Jüri Hususî Armağanı ve FIPRESCI Mükafatı kazanmış sinemalardan oluşuyor.

MUBI, başkaca yıl uzunluğu şenliğin yolunu gözleyenlere de İstanbul Sinema Şenliği şahsi seçkisini izleyebilmeleri için, mubi.com/istanbul adresi üzerinden 30 gün fiyatsız deneme mühleti armağan ediyor.

Kişisel seçkide gösterilecek sinemalar

1.Tony Manero (Pablo Larraín, 2008) – 28. İFF Altın Lale
2. Körlük / Blind (Eskil Vogt, 2014) – 33. İFF Altın Lale
3. Yararlı Hayat / A Useful Life (Federico Veiroj, 2010) – 30. İFF Jüri Kişisel Mükafatı
4. Oslo, 31 Ağustos / Oslo, August 31st (Joachim Trier, 2011) – 31. İFF Jüri Şahsi Armağanı
5. Mikrofon / Microphone (Ahmad Abdalla, 2010) – 30. İFF Altın Lale
6. İşe Yarar Bir Şey (Pelin Esmer, 2017) – 36. İFF Ulusal Müsabaka FIPRESCI Mükafatı
7. Ne Yaptın Richard / What Richard Did (Lenny Abrahamson, 2012) – 32. İFF Altın Lale
8. Şeylerin Boktanlığı / The Misfortunates (Felix Van Groeningen, 2009) – 29. İFF Altın Lale
9. Taş Bebek / Papusza (Joanna Kos-Krauze, Krzysztof Krauze, 2013) – 33. İFF Jüri Hususî Mükafatı
10. Camille Claudel, 1915 (Bruno Dumont, 2013) – 32. İFF Jüri Şahsi Armağanı ve FIPRESCI Armağanı
11. İmkânsızın Müziği / Norwegian Wood (Tran Anh Hung, 2010) – 30. İFF FIPRESCI Armağanı
12. ’93 Yazı / Summer 1993 (Carla Simón, 2017) – 36. İFF Jüri Şahsi Mükafatı

Gösterimi yapılacak sinemalara bir bakış

1.Tony Manero (Pablo Larraín, 2008)

Pablo Larraín’in Pinochet rejimi üçlemesinin ruhsal bir hiciv niteliğindeki birinci sineması Tony Manero. Başrolünde Alfredo Castro’nun parladığı sinema, “Saturday Night Fever” sinemasında John Travolta’nın canlandırdığı Tony Manero karakterini saplantı haline getiren bir adamı izliyor.

2. Körlük / Blind (Eskil Vogt, 2014)

Eskil Vogt’un Sundance armağanlı bu birinci uzun metrajlı sinemasının başkarakteri Ingrid, şimdi görme duyusunu kaybetse de rüyalarındakileri nitekim gördüğünü söyler. “Zihin gözü”, algıyla düşlem arasında bir Araf…

3. Yararlı Hayat / A Useful Life (Federico Veiroj, 2010)

Uruguay’ın başşehri Montevideo’da sanat sinemaları gösteren bağımsız bir film ve mekânın kapanmasıyla yüzleşmek zorunda kalan programcısı. Film ve sinemasever sevgisiyle dolup taşan siyah-beyaz bir mektup…

4. Oslo, 31 Ağustos / Oslo, August 31st (Joachim Trier, 2011)

Joachim Trier’in Altın Lale’li “Reprise” sinemasında de başrolü oynayan Anders Danielsen Lie, burada da sineması neredeyse tek başına yürütüyor. Oslo’da 30 Ağustos günü boyunca geçen sinema, insanın içini sızlatan korkunç bir gerçekçilikle bağımlı bir gencin rehabilitasyon kliniğinden günübirlik ayrılışını anlatıyor.

5. Mikrofon / Microphone (Ahmad Abdalla, 2010)

Eski aşklar, sokakta şov yapan hip-hop sanatkarları, kaykaycılar, çatılarda konser verenler, grafiti sanatkarları — Kurmaca ve cinéma verité çeşitlerini harmanlama biçimiyle Yeni Kuzey Afrika filminin bahadır bir örneği niteliğindeki Mikrofon, Mısır’ın en canlı, en heyecan verici kenti İskenderiye’nin müzik ve sanatla çizilmiş bambaşka bir portresini çiziyor.

6. İşe Yarar Bir Şey (Pelin Esmer, 2017)

Pelin Esmer’in senaryosunu Barış Bıçakçı’yla birlikte yazdığı sinemanın başrollerini Başak Köklükaya, Hikaye Karayel ve Yiğit Özşener paylaşıyor. Trende uzun bir gece yolculuğu esnasında etrafındaki manzarayı ve kişileri hayranlıkla seyreden Leyla, hemşirelik mekteplisi Canan’la tanışır. Yolun ahir, Yavuz’un meskeninde, Canan büyük bir sorumlulukla karşı zıdda kalır.

7. Ne Yaptın Richard / What Richard Did (Lenny Abrahamson, 2012)

Liseli bir rugby yıldızının hayatı, bilinçsiz bir şiddet hareketinin sebep olduğu şiddetli trajedi yüzünden, geri dönüşü olmayan bir halde değişir. İrlanda’da büyük bir sarsıntı yaratan gerçek bir hikayeden esinlenen sinema hata, ceza ve içsel kötülük kavramlarını soğukkanlılıkla tahlil ediyor.

8. Şeylerin Boktanlığı / The Misfortunates (Felix Van Groeningen, 2009)

Dur durak bilmeyen bir aile güldürüsü; talih, bahtsızlık ve işlevsiz ailelere dair cüretkâr bir dramedi… Müzikçi Roy Orbison’a adanmış sinema, Belçika’nın ufak bir kasabada alkolik ve cahil pederi, ağzı bozuk, doğuşçu üç amcası ve herkese kol kanat geren validesiyle tıpkı meskende yaşayan on üç yaşındaki Gunther’in acıklı büyüme hikâyesini anlatıyor.

9. Taş Bebek / Papusza (Joanna Kos-Krauze, Krzysztof Krauze, 2013)

“Papusza” olarak da tanınan Bronisława Wajs (1908–1987) yerkürenin en ünlü Roma şairi olarak kabul edilir. Polonya’daki hayatı gizemler ve eziyetle doludur; şiir yazma yeteneğiyle kazandığı şöhrete karşın kendi devletinde, Roman kültürü ve âdetlerine ihanet etmekle suçlanmıştır. Bu zarif, siyah-beyaz sinema, şairin hayatını doğumundan vefatına, evlat yaşta evliliğinden mecburî göçüne ve fukaralığına dek izliyor.

10. Camille Claudel, 1915 (Bruno Dumont, 2013)

Bruno Dumont, bizleri beklenmedik mizah yeteneğiyle şaşırtmadan evvel, büyüleyici Juliette Binoche’un, acı çeken bir sanatkarın yalın ve seyirciyi içine çeken portresini sunduğu bu sinemada olduğu üzere, insanlık trajedilerine dair kasvetli arayışlarıyla beğeni toplamıştı. Bu sinema, heykeltıraş Cammile Claudel’in akıl hastanesinde geçen günlerini gözlemliyor.

11. İmkânsızın Müziği / Norwegian Wood (Tran Anh Hung, 2010)

Haruki Murakami’nin tıpkı isimli romanından uyarlanan bu romantik dramın müzikleri Radiohead’in gitaristi Jonny Greenwood’a ilişkin. Birinci aşkın yakıcılığı, vefatın soğuk gölgesini şiirsel bir lisan ve gözalıcı bir görsel dizaynla anlatan sinema, 1960’larda Tokyo’da geçiyor.

12. ’93 Yazı / Summer 1993 (Carla Simón, 2017)

Altı yaşındaki Frida, anasının irtihali üzerine amcasının ailesinin yanına gönderilir. Yaşayacağı yeni meskeni, doğduğu bölge olan Barselona’dan uzakta kırsal bir yerdedir. Frida, validesinin irtihaline ve yeni hayatına alışmakta hayli zorlanır. Katalan direktör Carla Simon’ın birinci sineması olan “‘93 Yazı” bu kırılgan değişim sürecini otobiyografik öğelerin yanı sıra son kademe incelikli ve tarafsız bir bakış açısıyla ismi üzere sıcak bir hikâyeyle anlatıyor.