Koronavirüs – Covid-19'dan kurtulan bayanın hikayesi: Vefatın kıyısından döndüm

49 yaşındaki Elizabeth birkaç hafta evvel Covid-19 nedeniyle hastaneye kaldırıldı. Şanslı hastalardan biri olduğunun farkında olan Elizabeth, sıhhat çalışanlarına minnettarlık hissini da aktarmak için kendi hikayesini anlatıyor.

Bir şeyin yolunda gitmediğine dair birinci belirti Cuma günü ortaya çıkmıştı.

Gün uzunluğu kendimi sıradandan daha yorgun, yatmaya giderken de pilim tükenmiş üzere hissettim. O hafta sonu güçlü geçti.

Pazartesi günü bacaklarımdaki ağrı giderek arttı. Had sıkışması sanıp ağrı kesici aldım. Lakin sonra hekimler, virüsün direkt kaslarıma saldırmış olduğunu söyledi.

Hafif bir öksürük vardı lakin mütemadi değildi. Bir haftadan çokça yataktan çıkamadım. Benzin istasyonundaki marketten bir şeyler satın almak için çıktığımda ise durumumun ne kadar ağır olduğunu fark ettim.

Konuta döndüğümde donuyor ve titriyordum. Etrafıma sıcak su torbaları yerleştirdim, üstüme iki battaniye örttüm, fakat hala ısınamıyordum.

Sonra ateşim çıktı. Güya her tarafımı alev almıştı, başım çok ağrıyordu. Hiçbir şey yiyemiyor, kusuyor, ter içinde kalıyordum. Sonra daha güç nefes aldığımı fark ettim.

Astım hastası olduğum için endişelenmiştim, lakin yeniden de bu marazı hanede atlatırım sanmıştım. Birkaç gün içinde bilincim bir kaybolup bir geri gelmeye başladı. 15 yaşındaki oğlumun acil servise telefon ettiğini söylemesini hayal meyal hatırlıyorum.

Ambulans geldiğinde sıhhat hizmetlisinin telsizden “Durumu pek âlâ değil, hastaneye getirmemiz lazım” dediğini duydum. Ağzıma bir oksijen maskesi yerleştirip beni ambulansa taşıdılar.

Evlatlarımdan biri anamı arayıp çağırmış. Onun çaresizce beni izlemesi de çok dokunmuştu. Kalp hastası olduğu için yanıma da yaklaşamıyordu.

Hastaneye vardığımızda, ambulansla gelen ve acile girmek için bekleyen hastalardan oluşan kuyrukla karşılaştık. Üç saat beklemenin akabinde beni tekerlekli sandalyede götürürlerken tüm yatakların dolu olduğuna dair konuşmaları işittiğimi hatırlıyorum.

  • Koronavirüs: İngiltere’nin 1 milyon ‘hayalet’ çalışanı sıhhat hizmeti istemeye korkuyor
  • Covid-19 teşhisiyle hastaneye kaldırılanlar illeti nasıl yendiler?

Gözlerimi kapatmış etrafımdaki konuşmaları, aceleci koşuşturmaları dinliyordum. Hemşire, Covid-19 testi için boğazımdan ve burnumdan sürüntü örneği aldı. Akabinde kan testleri ve akciğer röntgeni geldi.

Dayak yemiş üzereydim. Ne olup bittiğini anlamaya çalışıyor, arada bir kendimden geçiyordum. Bir ara hemşirenin “Rötgende zatürre görünüyor, 7/24 oksijen vereceğiz” dediğini duydum.

Göğsüme güya bir beton duvar konmuştu. Zatürrenin tesiri olduğunu söyleyip morfin verdiler. Akabinde midemde ağrılar oldu, tevellüt ağrısı üzere. “Dayanamıyorum artık” diye bağırıyordum. Ağrılar biraz dinmeye başladığında hezayanlı bir haldeydim.

Kaldığım hastane koğuşu dört yataklıydı ve hepsi sair sıhhat problemleri da olan Covid-19 hastasıydı.

Birinci birkaç günden tek aklımda kalan, hemşirelerin gidiş gelişleri ve koğuşu dezenfekte eden arilik çalışanlarıydı. Tek ses benden çıkıyor, zili çalıp ya su ya da idrar için oturak istiyordum. O denli halsizdim ki lakin yeniden de hemşirelerin uzun ve yorucu vardiyalar boyunca nasıl canla başla çalıştığını fark ediyordum.

  • Ağır bakım hekimi: Burası gerçeküstü bir yerküre
  • Koronavirüs hastalarını öldüren sinsi enfeksiyon: Covid-19 zatürresi, ‘sessiz hipoksi’ ve bir tahlil önerisi
Getty Images

Bir gece koğuşta bir erkek görüp hemşirelere haber vermek için zili çaldım. Hemşire, onun karşı yatakta “ölüm döşeğinde olan” bayanın oğlu olduğunu söyledi. Hem çok üzgün hem de “benden iki metrede ötede birinin vefatını işiteceğim” mülahazasıyla dertliydim. Yatağı çevreleyen perdeyi çektiler sonra, az da olsa mahremiyet sağlansın diye.

İşte o vakit hülüsinasyonlar da başladı. Çok evvelce yapmış olduğum konuşmalar, tanıştığım kişiler geliyordu gözümün önüne, rastgele. Bir ara “Canlı mıyım meyyit mü?” diye düşündüğüm oldu. Bu vefata giden yol muydu? Irtihalle burun buruna gelen kişilerin lafını ettiği “yaşamın gözlerinizin önünden akıp gitmesi” bu muydu? Sonra, “Hayır, meyyit olduğumu sanmıyorum, ne tünelin ucunda görünen beyaz ışık, ne melekler, ne de beni çağıranlar var” diye düşündüm.

Sabah erken saatte bir hastabakıcının kapıdan “Gitti” dediğini duydum. Zavallı bayan ölmüştü.

Birilerinin gelip cesedi kaldırmalarını bekledim, ancak kimse gelmedi. Ahir geldiklerinde güya saatler geçmişti. Cenazeyi silip paket yapar üzere bir naylona sardılar. Sonra ceset torbasına koyup fermuarını çektiler. “Bir, iki, üç …” diye sayıp kaldırdılar ve götürdüler.

Getty Images

Metal bir tekerlekli masanın üzerine cesedin dokunmasıyla çıkan sesi hiç unutacağımı sanmıyorum.

Hatunun yattığı yatağı silip limon kokulu bir sprey sıktılar. Sabah boş bir yatağa bakıyordum artık. Halbuki orada biri vardı. Bu mütalaa çok etkiledi beni.

Sonra çaprazımdaki yatakta yatan bayana baktım. Komadaydı. Kızı yanına gelip “Anne, ben geldim” deyip duruyordu, lakin boşuna. Hatun ölmüştü. Tuhaf bri tasavvur lakin iki gündür onun ölmesini bekliyordum. Yanımda yatan bayanın durumu ise uyguna gidiyordu. Bana dönüp şanslı olduğumuzu, uygunlaşan yüzde 50’nin içinde mahal aldığımızı söyledi.

Hayatta kalma savaşı vermiştim. Daha işin başında vageçmek üzereyken “Hayır, daha 49 yaşındayım, hazır değilim, ölmeyeceğim, yalnızca kendim için değil, evlatlarım, ailem ve arkadaşlarım için ölmeyeceğim” dedim kendime. Kız ve erkek kardeşlerim hastanedeyken bana mütemadi bildiri göndermiş ve bu bana güç vermişti.

8 Nisan’da camdan dolunay gördüğümü ve bunun ay için yeni bir döngü mealine geldiğini, benim de düzgünleşme yoluna girdiğimin işareti olduğu kanısına kapıldığımı hatırlıyorum.

Tahminen de benim hayatımı kurtaran şey bir erkek hastabakıcının kelamları oldu: “Doktorlar seni konuta gönderirse git, zayıf olduğun hissine kapılıp hastanede kalmakta diretme. İnan ki doktarların teklifini dinlemeyip bitkin hissettikleri için bir gece daha kalmak isteyenlerin hepsi öbür bir hastalık kaptı. Burası yüksek riskli Covid koğuşu ve hepsi de öldü.”

Getty Images

Tıpkı gün kanımdaki oksijen nispetini ölçtüler, sıyırıp geçmiştim. Hekim, “Kurtuldun, seni taburcu ettiğime çok memnunum” dedi. Haneye gideceğim için çok heyecanlıydım.

Dışarıda hava buz üzereydi. Üzerimde yalnızca hastane önlüğü ve terlik vardı, lakin yüzüme vuran rüzgarla canlanmıştım güya. Ambulansı süren hatun şoförün ismini bilmiyorum fakat tam bir melekti. Beni 00.20’de taşıdığı 18 saatlik mesaisine sabah 06.00’da başlamıştı.

İşte bu kişiler bu türlü çalışıyor. Yalnızca tabipler ve hemşireler değil, ambulans şoförleri, paramedik ekip, hastanede resepsiyon hizmetlisi, ölenlerin akabinde arilik yapanlar, ölüleri morglara taşıyanlar…

Herkes kendi işini yapıyor ve üzerine düşen rolü oynuyor. Meskene döndükten sonra ambulans servisine ve hastaneye yazıp teşekkür ettim.

Birkaç hafta boyunca yatıyor olacağım. Hekimler, zatürrenin güzelleşmesinin 3 ila 6 ay sürebileceğini söyledi. Hastaneden çıktıktan sonra bana yemek taşıyan validem en büyük yardımcım oldu.

Vefatın kıyısından döndüm. Hayatta olduğum için çok şanslıyım. Artık tabiatın kıymetini bilip tadını çıkaracağım günleri bekliyorum. Maddiyatın kıymeti olmadığını anlıyor insan. Dışarı çıktığımda göğsümü havayla doldurmak, kuşlara bakmak, tabiatın ve yerkürenin sıklığının farkına bir sefer daha varmak istiyorum.

Bu benim 2. talihim.